O cego andante 가사

Ábreme a portiña, ábreme o postigo, dame do teu lenzo ¡ai meu ben! que veño ferido. Pois se vés ferido vés a mala hora, que as miñas portiñas ¡ai meu ben! non se abren agora. Miña nai esperte, nin tanto dormir, veña ouvir un cego ¡ai meu ben! cantar e tañir. E se il canta e pide dalle pan e viño, dille ó triste cego ¡ai meu ben! que siga o camiño. Non quero seu pan, nin quero seu viño, quero que Rosiña ¡ai meu ben! me ensine o camiño. Culle, ou Rosiña, a roca e o liño, vai co triste cego ¡ai meu ben! decirlle o camiño. Anda, ou Rosiña, máis outro pouquiño, son curto de vista ¡ai meu ben! non vexo o camiño. De condes e duques xa fun pretendida e agora dun cego ¡ai meu ben! véxome rendida. Eu non che son cego, nin Dios o permita, sonche o conde Alberto ¡ai meu ben! que te pretendía. Adeus miña casa, adeus meus quintais, adeus compañeiras ¡ai meu ben! para nunca máis.