The Aeneid : Prologue lyrics

Arma virumque canō, Trōiae quī prīmus ab ōrīs Ītaliam, faatō profugus, Laavīniaque vēnit Lītora, multum ille et terrīs iactaatus et altō Vī superum saevae memorem Iuunōnis ob īram Multa quoque et bellō passus, dum conderet urbem Inferretque deōs Latiō, genus unde Latīnum Albaanīque patrēs, atque altae moenia Rōmae Muusa, mihī causaas memoraa, quō nuumine laesō Quidve dolēns, rēgīna deum tot volvere caasuus īnsīgnem pietaate virum, tot adīre labōrēs Impulerit. Tantaene animīs caelestibus īrae? Urbs antīqua fuit, Tyriī tenuēre colōnī Karthaagō, Ītaliam contraa Tiberīnaque longē ōstia, dīves opum studiīsque asperrima bellī Quam Iuunō fertur terrīs magis omnibus uunam Posthabitaa coluisse Samō, hīc illius arma Hīc currus fuit, hōc rēgnum dea gentibus esse Sī quaa Faata sinant, iam tum tenditque fovetque Prōgeniem sed enim Trōiaanō aa sanguine duucī Audierat, Tyriaas olim quae verteret arcēs Hinc populum laatē regem bellōque superbum Ventuurum excidiō Libyae: Sīc volvere Parcaas Id metuēns, veterisque memor Saaturnia bellī Prīma quod ad Trōiam prō caarīs gesserat Argīs— Necdum etiam causae īraarum saevīque dolōrēs Exciderant animō: Manet altaa mente repostum Iuudicium Paridis sprētaeque iniuuria fōrmae Et genus invīsum, et raptī Ganymēdis honōrēs Hīs accēnsa super, iactaatōs aequore tōtō Trōas, rēliquiaas Danaum atque immītis Achillī, 30 Arcēbat longē Latiō, multōsque per annōs Erraabant, aactī Faatīs, Maria omnia circum Tantae mōlis erat Rōmaanam condere gentem!