Şarapnel 가사

Kırılıp dökülen bir ömür yaşadığın Parçaları ayrı şehirlerde Bir şarapneldi patladı yalnızlığın Sadece kendin vardın menzilde Pudra şekeriyken o silik mutluluğun Günden güne eridi gitti ellerinde Bir yorgan gibi üşüdükçe sokulduğun Kaskatı kesilmiş bomboş geçmişte Kaşıdıkça büyüyen bir kabuk taşıdığın Yarası apayrı bedenlerde Kartondan yapma bir kayıktı mutluluğun Karaya vurdu delik yelkeniyle Bitsin istiyorsun artık bedeli önemsiz Çünkü yorgunsun artık kalıverdin kimsesiz Nefes almak zor artık bitsin eziyetsiz Susmak istiyorsun artık kelimeler gereksiz Susma ne olur susma Çünkü muhtaçsın haykırmaya Korkma korkma Korkmuyor kader denen yosma Susma ne olur susma Çünkü muhtaçsın haykırmaya Korkma ne olur korkma Sıran gelecekti korktukça unutma