Sana aramadým 가사

Akþamýn ýþýklarý vurur parmaklarýma Güneþ batarken Amcalarýn gölgesi çýkmýyor rüyalarýmdan Kabus bu rüya Duvarlar hep duvarlar sýkýþtým annemin rahminde Ýnsanlar ah bu insanlar öyle uzak öyle yabancý Düþünürüm insanlarý Küçücük beyinleri Mutlu olmaya yeter Vuruyor insancýklar vuruyor insanlarý Bu þarký söylenirken Þehirler hep þehirler ayný hepsi ayný mezar Yaþamlar bu yaþamlar öyle kýsa öyle acý Seni kendimden çaldým Tek baþýma kaldým Yalnýzlýktan utandým ben Adýmlarýmý sattým Yarýnlarýmý attým Sana varamadým ben