Testo di Robbie

Robbie poetste instinctief zijn tanden, voor hij de nacht in reed, stoere dingen zei en deed hij had alleen lawaai en apekool voor handen het was altijd al te laat als iets hem speet en hij vond het zelf ook steeds minder leuk maar hoe merk je zoiets als een buil op een deuk hij ging door, schijnbaar onverstoorbaar door maar een keer te vaak zijn broek gescheurd aan het zadel van zijn fiets altijd een nieuwe en nooit eens een oude nooit eens echt ziek maar altijd verkouden en hij werd er zo moe van zo ongelooflijk moe van maar hou je schouders recht had zijn vader eens gezegd Ach Robbie, je aarde zal nooit de dijk kunnen dichten Alleen is alleen en alleen kun je niemand verplichten dus neem er nog een en dan blijven we samen tot morgen dan zien we wel weer ach kerel maak je geen zorgen