Testo di Daudeskaar

Høge fjelli Såg vi då; Stolte, kalde, Staute. Forntid er Forgangen nå, Men fjellet Faller aldri. “mange vandra Før i veg, Og kom ikkje Frå kulda. Dra'kje opp Til daudeskaar Vil'kje av Det veta.” Høyr du vindens Vesamheit Som på tre og Steintroll tærar. Snjófok er Og kulda bit På isna, Hårde andlet. Så seglar tåka Over skaar Som vage slør I vinden. Høyr ula stilner, Vinden døyr. Til slutt alt rundt Er stilt. Så sto der ein skugge Av ein gamal kall Han svant og du var borte Eg kallar høgt ditt navn Ingen trøst, Kun kaldt og trist. Kun stillnaden Som hersker. Eg søkar einsam Utfor sti, Svare no Mitt skrik. I tåka bortmed Bjørka att Sto gubben der Og galdra. Eg falt omkull På iset seng Så syntest Alt meg svart.