Testo di Maharadja

Het witte paleis van marmer en glas had Nina geen vreugde gebracht ze dacht steeds aan hem, die ver van haar was, en zei dan verdrietig en zacht : Maharadja, Maharadja laat me vrij uit je wereld van goud Maharadja, Maharadja 'k wil naar Zabu die veel van me houdt. Ze smeekte zo vaak : Toe hoor me toch aan, en schenk het geluk weer aan mij. Ik voel me pas rijk wanneer ik mag gaan naar het huisje van bamboe en klei. Maharadja, Maharadja laat me vrij uit je wereld van goud Maharadja, Maharadja 'k wil naar Zabu die veel van me houdt.