Paroles de Eit Kapittel For Seg Sjølv

Dei beksvarte stunder åleine I den kaldaste mørktid Då væta er den einaste venen Og otta er berre mi Då er einsemda stundom vakker Ho gir tankane spelerom Og skolten den blir brukt Til å skapa heidendom For fanden lokkar og lurer Allestader ein går Sjølv her eg sit åleine Er det faenskapen som rår Det er best å bli sitjande slik Å tenkja på meg og mitt For om andre skulle bry seg Så vil einsemda kjenna seg snytt Då gir eg svarte i dømande profetiar Om kva som er den rette veg For ingen kan vel fortelja Kva som er godt eller ilt for meg Nei då sprett eg heller korken Og skjenker meg litt øl Så kan de slarva i fred Om tylen som er Eit kapittel for seg sjølv